Skivakantie 2007

Net terug uit Brasilie, had Patrick al weer zin in een skivakantie. Best, regel het maar. En zo stond er al snel een vakantie geplant. Daar Patrick de afgelopen 2 jaar alleen maar blauwe lucht en goede sneeuw had, wat volgens ons door zijn geluk kwam, vonden nog mijn ouders, nog hun vrienden het erg als wij weer aansloten.

Zoals altijd zijn we vertrokken op vrijdagochtend, om op 2/3 van de te rijden afstand in een hotel te overnachten. Op zaterdag kwamen we dus redelijk fit en goed op tijd aan in Menuires, Frankrijk. En ja hoor, mooie sneeuw en strak blauwe lucht.

Op zondag voor het eerst de skies onder gebonden. Heerlijk weer, op het warme af. Pistes goed onder gesneeuwt. Wat wil je nog meer. Reeds om 11.00 uur werd de sneeuw al wat paperig in het dorp, maar ach, dan blijf je toch wat hoger.

Helaas begon het op maandag bewolkt te worden, wat resulteerde in de volgende 3 dagen flinke sneeuwval, ook overdag. Wij vonden het wel lachen, weet Patrick ook eens wat het is om op vakantie te zijn met slecht weer. Wel werden de pistes natuurlijk veel beter om te skieen wat betreft de sneeuwcondities. Nadeel was dat er af en toe zo weinig licht was dat er geen schaduw meer op de pistes te bekennen was. Waarom is dit een nadeel? Omdat je dan dus geen enkele hobbel meer ziet in de sneeuw en de piste volledig glad lijkt. Niets is echter minder waar, en je bent dus afhankelijk van een flinke dosis techniek.

Uiteindelijk hebben we toch heerlijk kunnen skieen en zijn we niet alleen in Menuires gebleven, maar ook een middag naar Valthoren geweest, en 2 dagen naar Meribel.

Verder was het net als afgelopen jaren erg gezellig, hebben we lekker gegeten, en zijn we heerlijk uitgerust.

Er zijn ook nog foto's van dit feest. Klik even op de link hiernaast, dan kom je op onze fotopagina.

Waakhond

De buren willen niet alleen een hond voor de gezelligheid, maar ook voor de bewaking. Eigenlijk kun je dan beter ganzen nemen. Dat zijn veel betere bewakers als honden. En als je dat niet wil, kalkoenen zijn ook erg goed. Daar kom je echt niet langs zonder aangekondigt te worden met een luid kloekloekloekloek.

Mijn nichtje heeft een stel. Haar hond heeft het dus makelijk, zijn werk wordt gedaan door het echtpaar kalkoen. Zoals je begrijpt, ik ben op afstand gebleven voor de zekerheid.

Lente 3

Afgelopen vrijdag heeft het in de ochtend nog wat geregent. Maar tegen dat het weekeind begon was het zulk mooi weer. Ik heb dus mijn kans gegrepen en ben naar buiten gegaan, lekker fikkie stoken zodat de oude boekhouding ook weer opgeruimt is.

Je zag aan alles dat de natuur het ook lekker vond. De honden wilde naat buiten, zelfs de kat kwam bij de kachel vandaan. De vogels waren weer druk en de ganzen deden vliegoefeningen. Ik heb besloten dat ik het bijvoeren van de vogels ga afbouwen. Het ziet er naar uit dat ze het zelf wel weer redden, want ik kan niet geloven dat we nu nog vorst of sneeuw krijgen.

Inmiddels is het weer veel langer licht. Dat betekent dat ik meestal pas de lampen aan hoef te doen als ik aan het koken ben of we al gegeten hebben. Vrijdag wilde ik nog niet naar binnen, ondanks de honger. De maan kwam zo mooi op, en uiteindelijk kregen we nog een hele mooie zonsondergang. Een prachtig begin van het weekeind.

Puppy power

Een klant van ons heeft een Berner Sennen hond. Een schat van een beest, maar af en toe wat ondeugent. Zo is ze al meerdere keren op visite geweest bij de hond van de molen. Laat dat nu een zeer geinteresseerd exemplaar van een Rotweiler zijn. Dus de dag dat zij weer op visite kwam, geurend naar hormonen, heeft hij zijn kans gegrepen, en het extra gezellig gemaakt.

Inmiddels zijn de puppy's geboren. En het blijft toch wel erg leuk. Maar ja, uit ervaring weten we dat 3 toch echt te veel is. Dan maar op mijn kiezen bijten en standvastig blijven. Gelukkig willen de buren ook een hond, maar willen daar niet te veel aan uitgeven. Een perfect match dus. Het ziet er naar uit dat dat wel goed gaat komen, en we dus binnen kort weer een jong hondje in de omgeving hebben.

Lievertjes

Wat zien ze er toch lief uit. Daardoor weten ze iedereen om hun pootjes te winden. Maar onder tussen.

Scoobie weet dat hij geen voedsel mag stelen, niet in vensterbanken mag zitten, niet op het kastje onder het schilderij mag slapen, en zeker ons bed niet mag gebruiken als relaxplek. Toch doen he. En dat zijn nog maar een paar van zijn hebbelijkheden.

En dan hebben we Sterre. O zo lief, kwispelt enthousiast als je komt. Knuffelt graag en vaak, en geeft dan ook nog heel lief een zoen. Maar als ze even de kans ziet, gaat ze op onderzoek uit. Vooral het perkje met bomen en struiken achter de snackbar is gelieft. Ze weet namelijk dat veel mensen daar hun luchpakket dumpen voor een bezoek aan de snackbar. Een walhalla dus voor Sterre, en een zoekpartij voor ons. Meestal in de stromende regen ook nog. Als ze weer eens weg is, zie je dat aan Tara. Die is dan altijd helemaal ongerust en bang de ze op haar kop krijgt. Die gaat zich dan maar vast verschuilen in de kantine.

Maar Tara is ook niet zo'n lievertje. Ze graaft graag in mijn tuin, en eet dan mijn met zorg gekweekte plantjes en bollen op. Daarnaast is ze dol op de tomaten die door Patrick achter de timmerfabriek gekweekt worden in de zomer. Deze week heeft ze weer wat nieuws uitgevonden. Normaal gesproken blijven de honden wel van de tafel af, zelfs als daar voedsel ligt. Ik had een boterham klaar gemaakt om mee te nemen naar een afspraak, maar werd naar kantoor geroepen. Kom ik 1 minuut later terug, boterham weg. En Tara zit je lief en likkebaardent aan te kijken: ben je daar alweer baas, de boterham was lekker.

Maar ja, zonder onze monsters, dat kunnen we ook niet.

Vorst

Afgelopen zondag las ik in de krant dat we ons geen zorgen meer hoeven maken over deze winter. De verwachting is dat er geen sneeuw meer zal vallen, en de vorst ook niet meer aanzienlijk zal zijn. Jammer wel, want ik ging er weer helemaal van uit dat er sneeuw zou zijn zo rond mijn verjaardag. De afgelopen 2 jaar had ik dat tenslotte ook.

Die avond zouden we de laatste zelf gekweekte worteltjes van vorig seizoen opeten. En die waren zo vriendelijk om mij nog wat vorst te laten zien. Vooral het contrast tussen het witte ijs en het felle oranje van de worteltjes is erg mooi. Dan vergeet je helemaal hoe ontzettend zoet ze smaken. Net snoepjes.

En de vogeltjes fluiten

Vannacht heb ik de eerst nachtvogels gehoort. Naar mijn beleving zo'n 2 maanden te vroeg, maar toch welkom. De hele buurt wordt weer bezongen, brood nodig, want anders heb je als vogel niet voldoende teritorium.

Normaal ligt er een hoop sneeuw, of zoals gebruikelijker in Nederland, een hoop bladeren op de perken. En is het te koud om eens lekker naar buiten te gaan om op ontdekkingstocht door je tuin te lopen. Daarom hebben de meeste mensen niet door dat zo rond deze tijd van het jaar al veel planten hard aan het groeien zijn.

Sommige planten zijn echter wel heel erg in de war. Mijn rosemarijn is maar vast gaan bloeien. Zo op het zuiden en uit de wind, vondt hij het warm genoeg. Meestal ligt er zo rond begin maart nog wel wat sneeuw in het verschiet. Kijken hoe hij dat vindt.