Meestervervalser

In het blad Felderhof stond voor de bouwvak een artikel over de meestervervalser Geert Jan Jansen. En aan het eind van het artikel stond dat je je op kon geven voor een lezing en rondleiding van hem zelf in zijn atelier. Dat wilde ik natuurlijk wel.

Tegen dat ik er aan toe kwam om mezelf op te geven, bleek het zo populair, dat beide data al volgeboekt waren. Jammer! Maar je kon je nog op een reservelijst laten plaatsen. Dan dat maar gedaan, je weet tenslotte maar nooit. Dat bleek niet voor niets, want een week van te voren kreeg ik bericht dat ik mocht komen afgelopen zaterdag. En zo was ik te gast op het kasteeltje vlak bij de afslag Bunnik, waar de meestervalser momenteel mag werken en wonen.

Geert Jan Jansen blijkt een hele simpathieke man. En de conclusie van de lezing, die ging over de start van en zijn carriere in het vervalsen, dat hij er eigenlijk in gerolt is door een beetje nood, een beetje geluk en een beetje toeval.

Daarnaast kun je niet anders dan bewondering hebben voor iemand die niet alleen een eigen stijl heeft ontwikkelt, maar daarnaast ook nog in staat is niet 1 maar meerdere stijlen van anderen na te bootsen. En dan ook nog zo goed dat de kunstenaars in kwestie (zoals Karel Appel himself) niet in staat zijn de nepperts van meneer Jansen te onderscheiden van de echte van hun zelf.

Hij is heel actief. Hij beweegt dus altijd, wat niet makelijk is als je een foto van hem wil maken. Voor zijn werk is het echter een zegen. Door zijn actieve karakter is hij ook heel produktief. Op het moment dat de Franse Gendarme beslag legde op zijn werk, stonden er maar liefst 1600 werkstukken in zijn ateliers.

En verder valt op dat een proffesioneel kunstenaar nog steeds kleurstalen maakt. Iets wat wij amateurs vaak weigeren om te doen (dit omdat we het vaak saai vinden, of denken dat we inmiddels goed genoeg zijn geworden om het niet meer nodig te hebben. Dream on.)

Wie geinteresseerd is in zijn levensverhaal, ik heb van de Avro een dvd gekregen waarop hij zijn levensverhaal vertelt. Erg interessant, en jullie mogen hem lenen als jullie willen.

Genieten

De foto is een beetje onscherp. Maar Tara zat zo overduidelijk te genieten, dat wil ik jullie niet onthouden. Die 2 zijn nou echt vriendjes.

Creatief

Ik ben tegen vandalisme. Heel erg tegen. Maar waar ik voor ben, is het creatief oplossen van problemen. Daar houd ik wel van. Wat deze glaszetter heeft gedaan om een noodreparatie te doen aan de pui van de plaatselijke bank, vindt ik dan ook helemaal goed. Van mij mag dat vaker zo gedaan worden.

Mijn 500

Blijkt ze toch een vrouwtje te zijn. Ze heeft een schoonheidsvlekje op geplakt in de vorm van een afgewaait bloemetje van een phlox. Lief he?

Scoobie

Ik zat lekker op het balkon in het zonnetje. En had mezelf getrakteerd op thee met iets lekkers. Dat stemt de kat altijd weer hoopvol, ondanks dat hij nog nooit iets van mij gekregen heeft. Maar ja, het is een mannetje he, die zijn nu eenmaal hardleers ;)

Dan maar doen of het hem niets interesseerd, en in de zon zogenaamt liggen slapen.

Herfst rozen

Zoals jullie je herinneren, heb ik van een nichtje en haar partner, een kasroos gehad. Of eigenlijk 2 plantjes van dezelfde roos. Een staat in de volle grond, de ander in een pot op het balkon.

Die op het balkon heeft in de zomer al een keer gebloeit. Maar 1 bloem, wel erg mooi. Nu heeft hij erg zijn best gedaan, en er nog een bloem uitgeperst. Dit ondanks de koude, natte zomer. Vooral 's avonds, als de zon wat lager staat, is hij erg mooi. Toch denk ik dat een kasroos, minder geschikt is om buiten te staan. Van dicht bij zie je dat de bloemblaadjes last hebben van regen, en de plant groeit aanzienlijk minder als een buitenroos.

Als voorbeeld heb ik een foto van de klimroos Westerland, die ook langs het balkon groeit. Die bloeit zo'n beetje de hele zomer door, tot diep in de herfst. Als beloning geef ik hem dan ook regelmatig wat Pokon.

Deze roos is inmiddels wel zijn rose kleur kwijt. Maar als je zolang achter elkaar je best doet, vindt ik dat een zeer acceptabel probleempje.

De vraag is nu wat ik zal doen met die kasroos in pot. Dit hangt helemaal af van hoe streng de winter wordt, en dat is nu eenmaal niet iets wat voorspelbaar is. Gelukkig heb ik nog even voor ik moet beslissen of ik hem zo laat staan, of toch in de volle grond zet.

Maastricht

Ieder jaar gaan we met de vereniging op stap. Eerst iets leerzaams doen, daarna iets leuks. We zijn tenslotte allemaal aannemers, en moeten een uitstapje wel kunnen verantwoorden. Gelukkig vindt ik het leerzame gedeelte ook altijd leuk, dat krijg je als je een groot fan van Klokhuis en Willem Wever bent.

Dit jaar heeft een van de aannemers geregelt dat we op bezoek mochten bij Mosa, de tegeltjes fabrikant in Maastricht. Het programma is altijd ongeveer het zelfde, eerst ontvangst met koffie en taart, daarna een praatje en showroom gevolgt door lunch. Tot slot een rondgang door de fabriek, kijken hoe het nu echt gebeurt en voor Patrick verzamelen van monsters voor in de kantine. De rest is hier al zo bekent mee dat sommige ook monsters rapen die bruikbaar zijn voor Patrick zijn verzameling.

Tegeltjes maken is ongeveer het zelfde als servies maken, iets wat Mosa vroeger ook gedaan heeft. Mosa heeft dus grote voorraden klei liggen die eerst door een trommel gaan om fijn gemaakt te worden, waarna het in een soort centrifuge gaat om bijna droog te worden. Als klei te nat is gaat het namelijk stuk tijdens het bakken. Die centrifuge spuugt de bijna droge klei op een lopende band.

Na de centrifuge wordt de klei in tegeltjes vorm geperst en opgestapelt op een kar. De hele kar wordt in de oven gereden en verwarmt tot meer als 1000 C om gebakken te worden. De tegeltjes zijn nu biscuit, net als het koekje.

Na de oven worden ze allemaal gecontroleerd op breuk. Dit doen ze door een wieltje over de tegeltjes laten rijden. Een gebroken tegeltje kan hier niet tegen, en valt vanzelf van de band af.

Tenslotte worden ze onder een straal glazuur door gestuurt en nog een keer gebakken. En na het inpakken kunnen ze naar ons vervoert worden om in jullie badkamers verwerkt te worden.

Natuurlijk is het zonde om na zo'n bezoek meteen weer terug te rijden naar huis, dus blijven we in een hotel met z'n alle, zodat we deze dag kunnen afsluiten met een etentje, en de volgende dag Maastricht bezoeken met de hele groep.

Dezelfde aannemer die het bezoek aan Mosa geregelt heeft, heeft ook het programma voor zaterdag geregelt. Wij zijn dus zaterdag ochtend op de step, met een gids, door Maastricht gestept. Erg leuk, en je leert de stad goed kennen.

Na een uitstekende lunch waren een aantal vrije uren ingeplant, waarna er een kroegenpuzzeltocht op het programma stond. Ook al erg leuk. En dit alles werd natuurlijk weer afgetopt met een uitstekent etentje.

Zondagochtend nog even met z'n allen ontbijten, waarna ieder zijn eigen weg kon gaan. En zo was er weer een uitstekent weekeind voorbij.